Około północy, Wielki Czwartek/Wielki Piątek. JEZUS ZDRADZONY PRZEZ JUDASZA I POJMANY. Mt 26,47-56. Gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim wielka zgraja z mieczami i kijami, od arcykapłanów i starszych ludu. Zdrajca zaś dał im taki znak: «Ten, którego pocałuję, to On; Jego pochwyćcie!». Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki. Rok B, I 2020-2021. Zgromadzeni na świętej wieczerzy. „Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba” (J 6, 32) Adwent. Boże Narodzenie. Okres zwykły. Wielki Post. Święte Triduum Paschalne. Okres Wielkanocny. Rozważania (kazania-homilie): Wielki Poniedziałek. o. Grzegorz Jaroszewski CSsR (02 kwietnia 2012 roku, Rok B, II) o. Edmund Kowalski CSsR (25 marca 2013 roku, Rok C, I) o. Piotr Andrukiewicz CSsR (14 kwietnia 2014 roku, Rok A, II) o. Ryszard Bożek CSsR (30 marca 2015 roku, Rok B, I) o. Mariusz Simonicz CSsR (21 marca 2016 roku, Rok C, II) o. Kazanie wygłoszone przez o. Rafała Szymko OP podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, 14 kwietnia 2022 r., na warszawskim Służewiehttp://www.sluzew Także i kielich po wieczerzy mówiąc: «Ten kielich jest nowym testamentem we krwi mojej. To czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją». Ilekroć bowiem ten chleb pożywać, a kielich pić będziecie, śmierć Pańską będziecie zwiastować, aż przybędzie. I było tak jak w Wielki Czwartek. I poznali Go po łamaniu chleba. I zniknął im sprzed oczu (Łk 24, 17-31). Warszawa pamięta. Warszawa umie dziękować! Gdybym zapomniał Ciebie, Ojczyzno moja, moje święte Jeruzalem, niech język przyschnie. do mego podniebienia, niech uschnie moja prawica, a Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie! (por Czwartek, Wielki Czwartek, rok C, J 13,1-15 . Pamiętaj, kim jesteś! rok C, Łk 1,1-4;4,14-21 na jakich będzie się to odbywało. Szanujemy Twoją Wielki Czwartek – w tym szczególnym dniu pamiętajmy w modlitwie o kapłanach. Wielki Czwartek to wspomnienie ustanowienia Sakramentów Eucharystii i Kapłaństwa. W tym dniu uświadamiamy sobie, jak wiele zawdzięczamy kapłanom. Tego dnia w kościołach katedralnych odprawiana jest uroczysta Msza święta, tak zwana Krzyżma, podczas Wielki Tydzień ma tak wysoką rangę w liturgii Kościoła, że nie dopuszcza nawet uroczystości. Gdyby zaś takie wypadły, odkłada się je na czas po Wielkanocy i po jej oktawie (np. uroczystość Zwiastowania). Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm. 3JHhqY. Na wypadki, jakie dokonały się w Wielki Czwartek, składają się: Ostatnia Wieczerza Chrystusa z Apostołami, ustanowienie Eucharystii i sakramentu kapłaństwa. Chrystus umywa nogi Apostołom i wskazuje na zdrajcę, wygłasza do uczniów przemówienie i modli się do Ojca za nimi, zapowiada swoją mękę i śmierć. Udaje się na Górę Oliwną do ogrodu Getsemani i tam w oczekiwaniu na siepaczy przeżywa mękę konania i krwawego potu. Tajemnica aresztowania Chrystusa zamyka ten dzień. Trzeba przyznać, że żaden dzień w życiu Pana Jezusa nie został tak dokładnie przedstawiony przez Ewangelistów, jak Wielki Czwartek i Wielki Piątek. Możemy po prostu iść za Chrystusem Panem krok w krok i śledzić pilnie tok wydarzeń. Ta pieczołowitość w pilnym zbieraniu wszystkich okruchów ostatnich chwil ziemskich Boskiego Zbawiciela jest ze strony Ewangelistów uderzająca. Wypadki Wielkiego Czwartku możemy podzielić na dwie fazy: wydarzenia w Wieczerniku oraz wypadki, które miały miejsce na Górze Oliwnej. Wszystkie wprawdzie osnuwa cień zbliżającej się śmierci Chrystusa Pana, a jednak liturgia tegoż dnia wyraźnie je wyodrębnia. Tradycja słusznie nadała wielkoczwartkowej wieczerzy nazwę "ostatnia", gdyż przed swoją śmiercią więcej ze swymi uczniami Pan Jezus wieczerzy nie spożywał. Z opisu Ewangelistów wynika, że miała ona szczególnie uroczysty charakter pożegnania. Świadczy o tym przemówienie Pana Jezusa, które nam pozostawił św. Jan, oraz arcykapłańska modlitwa Jezusa do Ojca w intencji uczniów i Kościoła. Punktem centralnym Ostatniej Wieczerzy było spożycie baranka paschalnego. Na pamiątkę, że krew baranka ocaliła domy żydowskie od śmierci, Mojżesz ustanowił prawo, że przed dniem Paschy, ustanowionym na pamiątkę wyjścia Izraela z Egiptu, co roku w każdym domu żydowskim spożywano baranka. Baranek paschalny był figurą i zapowiedzią Mesjasza, którego Krew miała ocalić nie jeden naród wybrany, ale cały rodzaj ludzki. Paschę pożywali Żydzi w przeddzień święta, czyli w piątek. Chrystus uprzedził ją, gdyż w tym czasie w Wielki Piątek będzie już złożony w grobie. W czasie Ostatniej Wieczerzy Chrystus ustanowił Najświętszy Sakrament jako Ofiarę i Komunię. Odprawił na oczach Apostołów pierwszą Mszę świętą i rozdał im eucharystyczny Chleb jako Komunię świętą. Po raz pierwszy Apostołowie usłyszeli wtedy: "Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje. (...) Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. (...) To czyńcie na moją pamiątkę". Wielki Czwartek to dzień pierwszej Komunii świętej Apostołów. Na tę pamiątkę kapłan odprawia Mszę świętą w kolorze białym, radosnym. Odmawia również świąteczne Gloria (opuszczane przez cały Wielki Post). Ponieważ jednak dzień ten jest przeżywany w kontekście męki Chrystusa, Kościół ustanowił osobne święto Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało), aby w jak najuroczystszy sposób podziękować Panu Jezusowi za dar Eucharystii i złożyć Mu w tym Sakramencie należny hołd. W 2013 r. do kalendarza liturgicznego zostało wprowadzone jeszcze jedno święto, obchodzone w czwartek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego (tydzień przed Bożym Ciałem): święto Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana. W Wielki Czwartek, podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej, gdy wspólnota wiernych zgromadzi się w parafii, nie bardzo jest miejsce dla uczczenia kapłaństwa Chrystusa, w które wpisane jest kapłaństwo ludzi, przyjmujących sakrament święceń, by przez nich Pan Jezus Swoje kapłaństwo wykonywał. Stąd potrzeba pogłębienia tej tajemnicy i wprowadzenia odrębnego święta. Życzeniem Kościoła jest, aby w Wielki Czwartek uczestniczyli w koncelebrze Mszy świętej wszyscy miejscowi kapłani - a to dla podkreślenia uczestniczenia Apostołów z Chrystusem w czasie Jego pierwszej Mszy świętej na ziemi. Wraz z ustanowieniem Eucharystii wiąże się ściśle ustanowienie tego samego świętego dnia także kapłaństwa. Istotą kapłaństwa jest składanie ofiary w imieniu ludu Bożego. Ofiara bowiem jest najwyższym aktem czci Bożej. Przez składane ofiary człowiek uznaje Pana Boga za najwyższego i jedynego władcę wszystkiego, co istnieje na ziemi. Wszystko jest Boże, bo wszystko wyszło z ręki Bożej, jest darem Boga. Bóg w swojej opatrzności zachowuje wszelkie stworzenie. Przez składanie ofiar człowiek wyraża, że jest jedynie administratorem i zarządcą dóbr Bożych, że każdej chwili Pan Bóg ma prawo zażądać od człowieka, co jest Jego. Przez ustanowienie Ofiary Mszy świętej Chrystus wyniósł swoich kapłanów do najwyższej godności, dając im władzę nad sobą. Ilekroć kapłan wymówi słowa konsekracji, ustanowionej przez Chrystusa Pana, tyle razy powtarza się cud przeistoczenia chleba w Ciało, a wina w Krew Pana Jezusa. W porównaniu ze wszystkimi ofiarami świata ta najdostojniejsza Ofiara nie może się nawet równać, gdyż przewyższa je wszystkie razem dostojeństwem obecności samego Jezusa Chrystusa. Warto w Wielki Czwartek pamiętać o kapłanach. To oni w imieniu Chrystusa odradzają nas w sakramencie chrztu i czynią nas dziećmi Bożymi. Dają nam życie łaski uświęcającej. W sakramencie bierzmowania umacniają nas w wierze i dają siłę. W spowiedzi odpuszczają nam grzechy i kary za nie należne. Bez kapłana nie ma ołtarza, nie ma Ofiary, nie ma Komunii świętej, nie ma w naszych świątyniach Chrystusa. To kapłani w imieniu Boga wiążą dłonie oblubieńców na dozgonną miłość i zapewniają im szczególną Bożą łaskę do godnego wypełnienia obowiązków małżeńskich i rodzicielskich. Gdy przyjdzie śmierć, kapłan stanie przy nas jako anioł Chrystusa i odda w dobre ręce niebieskiego Ojca. Druga część obrzędów Wielkiego Czwartku wyraźnie nawiązuje do tajemnicy męki i śmierci Pana Jezusa. Po Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus udał się do Ogrodu Oliwnego i tam czekał na swoich siepaczy. Kiedy ci przyszli, oddał się dobrowolnie w ich ręce dla zbawienia rodzaju ludzkiego. Nocą został zaprowadzony przed Sanhedryn, czyli przed Wielką Radę Żydowską, która pod przewodnictwem najwyższego kapłana, Kajfasza, wydała na Niego wyrok śmierci. Ponieważ jednak według prawa żydowskiego wyroki zapadłe w nocy były nieważne, dlatego w Wielki Piątek z rana ponownie zebrała się Rada Żydowska, aby nocny wyrok potwierdzić. W międzyczasie zawiedziono Pana Jezusa do więzienia i tam straż kapłańska znęcała się nad Chrystusem w najokrutniejszy sposób. Na pamiątkę tych bolesnych dla Pana Jezusa godzin, pod koniec liturgii kapłan wynosi eucharystycznego Chrystusa do kaplicy przechowania, zwanej "ciemnicą", gdzie odbywa się adoracja eucharystyczna. W wielu kościołach w trakcie Mszy Wieczerzy Pańskiej praktykowany jest piękny zwyczaj, że celebrans umywa nogi 12 mężczyznom na pamiątkę tego, że i Chrystus umył nogi swoim Apostołom. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa aż do średniowiecza był zwyczaj, że to właśnie w czasie liturgii w Wielki Czwartek odbywało się pojednanie grzeszników. Celebrans zdejmował kary, nałożone za winy publiczne, i przyjmował grzeszników na nowo do wspólnoty kościelnej. Tego też dnia cała wspólnota gminy chrześcijańskiej przystępowała do Komunii świętej. W Polsce zachowało się kilka zwyczajów wielkoczwartkowych. W niektórych regionach chłopcy na wsi robią kukłę, wypchaną szmatami i słomą, a wyobrażającą Judasza. Bijąc ją wśród śmiechu, topią ją w wodzie. Jeśli jest jeszcze dużo śniegu, Judasz również bywa ze śniegu. Dziewczęta wybiegały do lasu po lubczyk. Na pamiątkę tego, że w nocy Piotr zaparł się Chrystusa na pianie koguta, w regionie łęczyckim chłopcy ciągną na sznurku drewnianego, pstrego koguta, chodzą po domach, śpiewają pieśni o męce Pańskiej i otrzymują datki. Wśród sanktuariów Jerozolimy i całego chrześcijaństwa wyjątkowo ważne miejsce zajmuje Wieczernik. W wieku IV chrześcijanie wystawili tu wspaniałą bazylikę, w której co roku uroczyście święcono pamiątkę ustanowienia Eucharystii oraz zesłania Ducha Świętego na Apostołów. W 614 roku zniszczył ją najazd pogańskich Persów. Odbudował ją wprawdzie św. Modest, patriarcha Jerozolimy (+ ok. 630), ale najazd Arabów ponownie ją zniszczył. Dopiero krzyżowcy na jej gruzach wznieśli kościół. Muzułmanie ponownie go zburzyli, ale pozostały przynajmniej po nim pewne części (górna sala). Muzułmanie zamienili Wieczernik na swoje sanktuarium (grób Dawida) i wpuszczają chrześcijan jedynie raz w roku. Wieczernik miał należeć do matki św. Marka Ewangelisty. Góra Oliwna była niewiele oddalona od Jerozolimy, oddzielona od niej jedynie doliną Cedronu. Jest to potężny blok wapienny o licznych rozgałęzieniach. Najwyższy jej szczyt ma wysokość ponad 800 m. Na wschodnim stoku tej góry w odległości ok. 3 km od Jerozolimy leżała Betania, bliżej zaś wioska Betfage, skąd Pan Jezus rozpoczął w Niedzielę Palmową na osiołku swój triumfalny wjazd do Jerozolimy. U podnóża Góry Oliwnej były ogrody oliwne. Chrystus bardzo często przychodził tu, by się modlić. Judasz o tym dobrze wiedział. Szczególnie ulubionym miejscem Pana Jezusa był ogród Getsemani, należący zapewne do matki św. Marka Ewangelisty. Góra jest jednym wielkim sanktuarium, pokrytym gęsto świątyniami. Na dole można oglądać kaplicę - "grób" Matki Bożej, nieco wyżej Getsemani ze wspaniałą Bazyliką Konania. Rosną tu najdziwaczniej powyginane stare drzewa oliwne, wyrosłe być może na miejscu pamiętającym czasy Chrystusowe. Już za czasów św. Hieronima (V w.) był tu kościół. Musiał on wyróżniać się wśród innych, skoro Egeria w swoich pamiętnikach w wieku IV nazwała go "świątynią okazałą". Bazylika "Agonii Chrystusa" znajduje się pod opieką franciszkanów. W roku 1920 wystawili oni nową, bardzo piękną świątynię. W jej pobliżu, wyżej, leży cerkiew prawosławna; jeszcze wyżej, bliżej szczytu, jest kościół "Ojcze nasz", wystawiony na miejscu, gdzie według podania Pan Jezus miał wygłosić po raz pierwszy tę modlitwę i ją zalecić. Jest ona wypisana na ścianach tego kościoła w wielu językach. W pobliżu świątyni mieści się klasztor benedyktynek. Na samym szczycie Góry Oliwnej wznosi się kościół Wniebowstąpienia. Już w roku 378 matrona rzymska Pomenia wystawiła tu świątynię pod nazwą Inbomon, czyli "Na wzniesieniu" lub "Wejście". Ma ona kształt rotundy o średnicy 30 m z otworem do nieba. Świątynia ta kilka razy była niszczona i znowu odbudowywana. Około roku 1530 została zamieniona na meczet i do dnia dzisiejszego jest w posiadaniu muzułmanów, którzy tylko raz w roku pozwalają chrześcijanom tę świątynię nawiedzić. Przygotowaliśmy teksty listów Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek oraz listów polskich biskupów na ten dzień. Pliki w formacie PDF, zawierające te teksty, można pobrać klikając w poniższe linki: Piękno przyrody i cały stworzony przez Boga świat stał się dla Krzysztofa Pabiana OMI punktem wyjścia do rozważań, którymi ten doświadczony kapłan chce zachęcić Czytelnika do pogłębienia relacji z Bogiem. Na każdy moment roku liturgicznego znajduje słowa pociechy i podpowiada tematy do przemyśleń, poruszając wyobraźnię i serce. Autor namawia każdego, aby pozostawiał po sobie dobro: „aby ślady twoich stóp przetrwały cię”. WSTĘP ADWENT I NIEDZIELA ADWENTU I NIEDZIELA ADWENTU (2) II NIEDZIELA ADWENTU III NIEDZIELA ADWENTU IV NIEDZIELA ADWENTU BOŻE NARODZENIE UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO NIEDZIELA ŚWIĘTEJ RODZINY UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEJ BOŻEJ RODZICIELKI MARYI II NIEDZIELA PO NARODZENIU PAŃSKIM OBJAWIENIE PAŃSKIE ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO (2) WIELKI POST ŚRODA POPIELCOWA I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU (2) II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU III NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU V NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU WIELKI CZWARTEK WIELKI PIĄTEK WIELKANOC WIGILIA PASCHALNA NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO NIEDZIELA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO III NIEDZIELA WIELKANOCNA IV NIEDZIELA WIELKANOCNA V NIEDZIELA WIELKANOCNA VI NIEDZIELA WIELKANOCNA VII NIEDZIELA WIELKANOCNA WNIEBOWSTĄPIENIE UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO (2) OKRES ZWYKŁY II NIEDZIELA ZWYKŁA III NIEDZIELA ZWYKŁA IV NIEDZIELA ZWYKŁA V NIEDZIELA ZWYKŁA VI NIEDZIELA ZWYKŁA VII NIEDZIELA ZWYKŁA VIII NIEDZIELA ZWYKŁA IX NIEDZIELA ZWYKŁA X NIEDZIELA ZWYKŁA XI NIEDZIELA ZWYKŁA XII NIEDZIELA ZWYKŁA XIII NIEDZIELA ZWYKŁA XIV NIEDZIELA ZWYKŁA XIV NIEDZIELA ZWYKŁA (2) XIV NIEDZIELA ZWYKŁA (3) XIV NIEDZIELA ZWYKŁA (4) XIV NIEDZIELA ZWYKŁA (5) XV NIEDZIELA ZWYKŁA XVI NIEDZIELA ZWYKŁA XVII NIEDZIELA ZWYKŁA XVIII NIEDZIELA ZWYKŁA XIX NIEDZIELA ZWYKŁA XX NIEDZIELA ZWYKŁA XXI NIEDZIELA ZWYKŁA XXII NIEDZIELA ZWYKŁA XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA XXIV NIEDZIELA ZWYKŁA XXV NIEDZIELA ZWYKŁA XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA (2) XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA (3) XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA XXVIII NIEDZIELA ZWYKŁA XXIX NIEDZIELA ZWYKŁA XXX NIEDZIELA ZWYKŁA XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA XXXIV NIEDZIELA ZWYKŁA UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA UROCZYSTOŚCI I ŚWIĘTA 145 UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY OFIAROWANIE PAŃSKIE – MATKI BOŻEJ GROMNICZNEJ ŚWIATOWY DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEGO JÓZEFA UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEGO JÓZEFA (2) UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEGO JÓZEFA (3) UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY BOŻE CIAŁO UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA ŚW. JANA CHRZCICIELA ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW SZYMONA I JUDY TADEUSZA UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH (2) UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH (3) UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH (4) WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA KAZANIA MARYJNE KAZANIE MARYJNE KAZANIE MARYJNE (2) KAZANIE MARYJNE NA WIELKI POST KAZANIE MARYJNE NA WIELKI POST (2) Czas dostawy (Polska): 2 dni robocze (kurier) 2 dni robocze (Poczta Polska) 2 dni robocze (paczkomaty InPost) W przypadku wyboru opcji: przelew – dni liczone są od momentu zaksięgowania wpłaty. Msza święta koncelebrowana ( – CZYTANIE (Wj 12, 1-8. 11-14)Przepis o wieczerzy paschalnejCzytanie z Księgi WyjściaPan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: «Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku! Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: „Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec, jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, i chleby przaśne będą spożywali z gorzkimi ziołami. Tak zaś spożywać go będziecie: biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej, od człowieka aż po bydło, i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu – Ja, Pan. Krew posłuży wam do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską. Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia – na zawsze w tym dniu będziecie obchodzić święto”».Oto słowo RESPONSORYJNY (Ps 116B, 12-13. 15-16bc. 17-18)Refren: Kielich Przymierza to Krew się Panu odpłacę *za wszystko, co mi wyświadczył?Podniosę kielich zbawienia *i wezwę imienia Kielich Przymierza to Krew jest w oczach Pana *śmierć Jego Twym sługą, synem Twojej służebnicy, *Ty rozerwałeś moje kajdanyRefren: Kielich Przymierza to Krew złożę ofiarę pochwalną *i wezwę imienia me śluby dla Pana *przed całym Jego Kielich Przymierza to Krew CZYTANIE (1 Kor 11, 23-26)Ilekroć spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicieCzytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do KoryntianBracia: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał irzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę!». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!». Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż słowo PRZED EWANGELIĄ (J 13, 34)Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,tak jak Ja was Chwała Tobie, Królu (J 13, 1-15)Do końca ich umiłowałSłowa Ewangelii według Świętego JanaByło to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?». Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał». Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!». Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści». A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».Oto słowo Pańskie. Dzień przed pogrzebem Jana Pawła II, w czasie mszy na krakowskich Błoniach, organizatorzy dowiedzieli się, że przybyło ponad milion osób, a jest tylko dziewięćdziesiąt tysięcy hostii. Okazało się jednak, że to i tak zbyt duża liczba[1]. Liturgia Wielkiego Czwartku podkreśla znaczenie sakramentu kapłaństwa oraz Eucharystii. To ważny dzień nie tylko dla kapłanów, lecz także dla wiernych, którym duchowni służą, spowiadając ich i jednocząc z Jezusem w Komunii Świętej. Patriarcha Atenagoras, przeczuwając zbliżający się moment swojej śmierci, polecił, by przyniesiono mu do pokoju Ciało i Krew Pańską i postawiono je przy łóżku. Kiedy to uczyniono, poprosił wszystkich, by pozostawili go samego [2]. 1 Zob. Sakrament wspólnoty. Eucharystia w myśli Jana Pawła II i ks. Józefa Tischnera. Rozmowa z udziałem ks. Adama Bonieckiego, Wojciecha Bonowicza, Janusza Poniewieskiego i ks. Grzegorza Rysia, „Znak” 2005, nr 9, s. 76– Zob. Stanisław Musiał, On zamknie mi oczy, „Tygodnik Powszechny” 2004, nr 11 (2853), s. 7.

kazanie na wielki czwartek rok c